چگونه سرطان را زود تشخیص دهیم

وقتی احساس سلامتی می کنید، به راحتی می توانید افکار سرطان را کنار بگذارید. اما فکر کردن بیش از یک فکر گذرا می تواند یکی از هوشمندانه ترین کارهایی باشد که برای سلامتی خود انجام می دهید.

سرطان همچنان یکی از علل اصلی مرگ و میر در ایالات متحده است. اما خبر خوب این است که بسیاری از انواع رایج – از جمله سرطان سینه، سرطان روده بزرگ، سرطان دهانه رحم و پروستات – در واقع می توانند زود تشخیص داده شوند. و هنگامی که این اتفاق می افتد، درمان اغلب موثرتر است، و در برخی موارد، سرطان حتی می تواند درمان شود.

پس چگونه می توان زود به سرطان مبتلا شد؟ آیا «آزمایش سرطان» یا آزمایش خون خاصی وجود دارد که بتوان انجام داد؟ نه دقیقا. هیچ آزمایشی وجود ندارد که همه انواع سرطان را تشخیص دهد، اما وجود دارد هستند تست های غربالگری برای چندین مورد از رایج ترین انواع. به‌علاوه، گام‌های هوشمندانه‌ای وجود دارد که می‌توانید برای درک خطر شخصی خود و نظارت بر تغییرات در سلامت خود انجام دهید. در زیر به شش قدمی که می توانید بردارید نگاه می کنیم.

1. با غربالگری های معمول سرطان همراه باشید

بهترین راه برای تشخیص زودهنگام سرطان، انجام غربالگری های سرطانی است که به شما توصیه می شود. غربالگری های رایج سرطان عبارتند از:

• غربالگری سرطان روده بزرگ – غربالگری برای همه افراد بین 45 تا 75 سال توصیه می شود. بسته به عوامل خطر شما، پزشک ممکن است غربالگری زودهنگام سرطان روده بزرگ را توصیه کند.
• غربالگری سرطان سینه – ماموگرافی برای زنان بعد از 40 سالگی (یا زودتر در صورت داشتن عوامل خطر) توصیه می شود.
• غربالگری سرطان دهانه رحم – زنان بین ۲۱ تا ۶۵ سال باید از نظر سرطان دهانه رحم غربالگری شوند.
• غربالگری سرطان ریه – غربالگری سرطان ریه معمولا برای افراد 50 تا 80 ساله که در حال حاضر سیگار می کشند یا سابقه مصرف سیگار دارند توصیه می شود.
• غربالگری سرطان پروستات – مردان باید در سن 50 سالگی با پزشک خود در مورد اینکه آیا غربالگری سرطان پروستات برای آنها مناسب است صحبت کنند. اگر عوامل خطر خاصی دارید، ممکن است پزشک شروع را از سن 40 سالگی توصیه کند.

غربالگری های سرطان تحت پوشش بیمه هستند، اغلب 100٪، زیرا آنها مراقبت های پیشگیرانه معمولی در نظر گرفته می شوند، اما همیشه ایده خوبی است که قبل از گرفتن وقت، بررسی شود.

2. سابقه خانوادگی سرطان خود را پیدا کنید

اگر سابقه خانوادگی سرطان دارید، احتمال ابتلای شما نیز بیشتر است. اگر یکی از اعضای نزدیک خانواده یا حداقل دو نفر از بستگان نزدیک شما به سرطان مبتلا شده باشند، بخشی از سابقه خانوادگی شما محسوب می شود. همیشه مشخص نیست که چرا سرطان در خانواده ها وجود دارد. عوامل ممکن است شامل سبک زندگی مشترک، محیط و ژن باشد.

همیشه مهم است که با پزشک مراقبت های اولیه خود در مورد سابقه خانوادگی سرطان خود صحبت کنید. آنها می توانند به شما اطلاع دهند که چه زمانی ممکن است آزمایش ژنتیک برای شما منطقی باشد.

3. آزمایش ژنتیک و آزمایش خون برای سرطان ارثی را در نظر بگیرید

سرطان ارثی با سابقه خانوادگی سرطان یکسان نیست، اما می تواند باعث ایجاد سرطان در خانواده شما شود. سرطان ارثی انواع خاصی از سرطان را توصیف می کند که در اثر جهش های ژنتیکی از والدین به فرزند منتقل می شود.

اگر والدین شما دارای یک جهش هستند که می تواند باعث یک نوع سرطان ارثی شود، شما به احتمال 50٪ خطر ژنتیکی را به ارث خواهید برد. با این اوصاف، داشتن ژن‌هایی که باعث سرطان ارثی می‌شوند، همیشه منجر به سرطان نمی‌شوند، اما خطر را افزایش می‌دهند. طبق گزارش موسسه ملی سرطانتا 10 درصد از سرطان ها می تواند ناشی از تغییرات ژنتیکی ارثی باشد.

تنها راه تشخیص ابتلا به سرطان ارثی از طریق آزمایش ژنتیک است. در صورتی که سابقه خانوادگی شما شامل یکی از موارد زیر باشد، پزشک ممکن است آزمایش را توصیه کند:

• فردی که قبل از 39 سالگی به سرطان مبتلا شده بود.
• فردی که به سرطان های متعددی مبتلا شده است که با هم مرتبط هستند (مثلاً سرطان سینه و سرطان تخمدان).
• سرطان های مشابه یا مرتبط که در طول نسل ها رخ می دهند.

چگونه آزمایشات ژنتیکی و آزمایش خون سرطان ارثی را تشخیص می دهند

آزمایش ژنتیکی برای سرطان ارثی معمولاً با استفاده از نمونه خون یا بزاق انجام می شود. پزشکان DNA شما را بررسی می کنند تا به دنبال تغییرات ژنی ارثی باشند که ممکن است خطر ابتلا به انواع خاصی از سرطان را افزایش دهد. این نوع آزمایش اغلب برای شناسایی خطرات ارثی سرطان روده بزرگ، سرطان سینه (از جمله سرطان سینه مردان)، سرطان تخمدان و سرطان پانکراس استفاده می شود.

غربالگری های سلامت ژنتیکی (مانند myGenetics) می تواند راهی آسان و رایگان برای کشف خطر ژنتیکی شما برای برخی سرطان ها، از جمله سندرم لینچ، سرطان پستان ارثی و سرطان تخمدان باشد.

4. عوامل خطر مرتبط با زندگی روزمره خود را بشناسید

نحوه زندگی شما در شانس ابتلا به سرطان نقش دارد. به گفته انجمن سرطان آمریکاعوامل سبک زندگی مسئول حدود 19 درصد موارد سرطان هستند. محیط شما، از جمله جایی که زندگی می کنید و هوایی که تنفس می کنید نیز نقش دارند. ایجاد تغییرات می تواند خطر ابتلا به سرطان یا ابتلا به سرطان تهاجمی را که سریعتر گسترش می یابد و درمان آن سخت تر است، کاهش دهد.

• اضافه وزن – اضافه وزن (یا چاقی) یک عامل خطر برای بسیاری از انواع سرطان از جمله سرطان روده بزرگ، سینه و پانکراس است. کاهش هر وزنی می تواند خطر شما را کاهش دهد.
• نوشیدن الکل – هر چه بیشتر بنوشید، خطر ابتلا به سرطان بیشتر می شود. بهتر است به هیچ وجه مشروب نخورید. اما اگر تصمیم به نوشیدن دارید، سعی کنید خود را به یک نوشیدنی در روز محدود کنید اگر زن هستید یا دو نوشیدنی اگر مرد هستید.
• انتخاب غذا – تحقیقات نشان می دهد که مصرف مکرر گوشت قرمز، گوشت های فرآوری شده، نوشیدنی های شیرین، غذاهای سرخ شده و غذاهای فوق فرآوری شده خطر ابتلا به سرطان را افزایش می دهد. برای کاهش خطر، سعی کنید بیشتر میوه ها و سبزیجات و غذاهای بسته بندی شده کمتر مصرف کنید.
• سطوح فعالیت – سبک زندگی بی تحرک با افزایش خطر ابتلا به سرطان مرتبط است. نشان داده شده است که ورزش منظم خطر ابتلا به بسیاری از انواع سرطان را کاهش می دهد، احتمالاً به این دلیل که به مدیریت وزن و سطوح هورمونی کمک می کند.
• سیگار کشیدن – سیگار عامل اصلی سرطان قابل پیشگیری است. هنگامی که سیگار می کشید، خطر ابتلا به حداقل 12 نوع سرطان از جمله سرطان ریه، سرطان کلیه، سرطان دهانه رحم و لوسمی حاد میلوئید را افزایش می دهد. در صورت تمایل به ترک سیگار با پزشک خود صحبت کنید.

5. مراقب علائم شایع سرطان باشید

بیشتر سرطان ها در مراحل اولیه علائمی ایجاد نمی کنند، اما با پیشرفت سرطان، احتمال بروز علائم بیشتر می شود. علائم ممکن است بسته به نوع سرطان متفاوت باشد، اما برخی از آنها شایع تر از سایرین هستند. اگرچه این علائم احتمالاً علت دیگری دارند، در صورت مشاهده هر یک از آنها، با پزشک مراقبت های اولیه خود ملاقات کنید.

• کاهش وزن بی دلیل – کاهش وزن غیرمنتظره اغلب یکی از اولین علائم قابل توجه سرطان است.
• خستگی که از بین نمی رود – سرطان می تواند باعث شود همیشه احساس خستگی کنید، حتی اگر به اندازه کافی استراحت کنید.
• تغییرات پوستی یا خال – اینها ممکن است شامل خال های جدید یا در حال تغییر، یرقان (زرد شدن پوست) یا بثورات غیر قابل توضیح باشد.
• خونریزی یا ترشح غیرمعمول – برای مثال، ممکن است متوجه خون در ادرار یا خون در مدفوع خود شوید.
• سرفه مداوم یا صدای خشن – مراقب سرفه های مزمن یا تغییرات در صدای خود باشید که بیش از چند هفته طول می کشد، به خصوص اگر علت مشخصی وجود نداشته باشد.
• مشکلات گوارشی – برخی از سرطان ها می توانند باعث نفخ، سوزش سر دل، سوء هاضمه، حالت تهوع و ناراحتی شکمی شوند که از بین نمی روند.
• توده یا تورم غیرمعمول – ممکن است در یک ناحیه از بدن خود مانند سینه، زیر بغل، گردن، بیضه ها یا کشاله ران، توده یا تورم احساس کنید. توده اغلب اولین علامت قابل توجه سرطان بیضه و سینه است.

6. یک پزشک مراقبت های اولیه را پیدا کنید که بتوانید به آن اعتماد کنید

پزشک مراقبت های اولیه شما نقش کلیدی در حفظ سلامتی شما دارد و این شامل کمک به تشخیص زودهنگام سرطان است. از غربالگری سرطان گرفته تا راهنمایی شخصی، در اینجا برخی از راه هایی وجود دارد که به شما کمک می کنند تا زمانی که ممکن است سالم بمانید.

• غربالگری های سرطان مورد نیاز خود را تعیین کنید – پزشک شما را راهنمایی می کند که به چه نوع غربالگری سرطان نیاز دارید و چه زمانی به آنها نیاز دارید.
• واکسن هایی را توصیه کنید که به پیشگیری از سرطان کمک می کنند – واکسن های پیشگیری کننده سرطان از ویروس هایی که می توانند منجر به انواع خاصی از سرطان شوند محافظت می کند. واکسن های فعلی سرطان شامل واکسن HPV و واکسن هپاتیت B است. این واکسن‌ها معمولاً در دوران کودکی تزریق می‌شوند، اما پزشک می‌تواند به شما اطلاع دهد که آیا برای شما منطقی است.
• علائم خود را تشخیص داده و درمان کنید – اگر علائمی را تجربه کردید، پزشک می تواند کمک کند. پزشکان مراقبت های اولیه صدها بیماری را تشخیص و درمان می کنند و می توانند در صورت نیاز شما را به مراقبت های تخصصی متصل کنند.
• به کاهش خطر ابتلا به سرطان کمک کنید – پزشک شما ممکن است راه هایی را برای کاهش خطر ابتلا به سرطان توصیه کند، مانند تغییر در سطح فعالیت، انتخاب غذا و مصرف الکل.

اگر پزشک مراقبت های اولیه ندارید، اکنون زمان بسیار خوبی برای یافتن پزشکی است که نیازهای شما را برآورده کند. در HealthPartners، ما صدها پزشک مراقبت های اولیه برنده جوایز را برای انتخاب داریم.