شما هر کالری را دنبال کردید. به سبد نان نه گفتی. ناهار خود را بسته بندی کردی، کیک تولد را در دفتر رد کردی و با چهار ساعت خواب خود را به باشگاه کشاندی.
و بعد روی ترازو پا گذاشتی.
برو بالا
دراماتیک نیست. فقط به اندازه ای که به شما این احساس را بدهد که اساساً مشکلی برای همیشه در شما وجود دارد. مثل این است که بدن شما عمدا علیه شما کار می کند.
آشنا به نظر می رسد؟
این چیزی است که می خواهم قبل از هر چیز دیگری بشنوید: شما همه چیز را درست انجام دادید. و بدنت همچنان نه گفت. این یک نقص شخصیتی نیست. این تنبلی نیست که پشت بهانه ها پنهان شود. این زیست شناسی است – و سزاوار توضیح است، نه قضاوت.
پس بیایید یک سوال متفاوت بپرسیم. اگر مشکل مطلقاً ربطی به غذا نداشت چه؟
در اعماق بدن شما، یک هورمون بقا وجود دارد که نمایش را اجرا می کند – و تفاوتی بین یک ضرب الاجل نزدیک و گرسنگی نشان نمی دهد. نمی تواند تفاوت بین صندوق ورودی جیغ و شکارچی پشت در را تشخیص دهد. تنها چیزی که می داند این است: خطر اینجاست همه چیزهایی را که دارید نگه دارید.
این هورمون به طور بی سر و صدا به سلول های چربی شما دستورات بسیار خاصی می دهد. و تا زمانی که این دستورالعمل ها را درک نکنید، هیچ رژیم غذایی در جهان آنها را نادیده نمی گیرد.
این مربوط به اراده نیست. این در مورد یک سیستم هشدار بیولوژیکی است که روشن است – و دقیقاً چگونه آن را خاموش کنیم.
چرا بدن شما تحمل می کند – حتی وقتی خیلی تلاش می کنید
کاهش وزن صرفا معادله کالری ورودی و خروجی نیست. هنگامی که پاسخ استرس بدن شما به طور مزمن فعال می شود، برنامه های بقای قدیمی را آغاز می کند که ذخیره چربی را بر چربی سوزی اولویت می دهد – صرف نظر از اینکه چه می خورید. درک این یک تغییر همه چیز را تغییر می دهد.
بدن شما شکسته نیست – از شما محافظت می کند
در اینجا اولین چیزی است که باید درک کنید. بدن شما دشمن شما نیست.
هر پوندی که نگه می دارد یک تصمیم است. تصمیمی حساب شده، هوشمندانه و مبتنی بر بقا که زیست شناسی شما برای شما گرفته است. سوال این نیست که “چرا بدن من با من این کار را می کند؟” سوال واقعی این است: چه سیگنالی بهش گفتی
این سیگنال یک نام دارد. به آن کورتیزول می گویند.
کورتیزول هورمون هشدار بدن شما است. وقتی مغز شما خطری را تشخیص می‌دهد – واقعی یا خیالی – کورتیزول در عرض چند ثانیه به جریان خون شما سرازیر می‌شود. و پیامی فوری به هر سلول بدن شما می فرستد: ما در امان نیستیم صرفه جویی در انرژی. متابولیسم خود را کاهش دهید. برای یک زمستان طولانی و سخت آماده شوید.
این یک سیستم باستانی است. درخشان، در واقع. برای صدها هزار سال، مردم را از طریق قحطی، شکارچیان، سیل ها و زمستان های سخت زنده نگه داشته است. فوران کوتاه کورتیزول به اجداد شما کمک کرد تا از خطر فرار کنند و پس از عبور از تهدید به حالت عادی برگردند.
مشکل؟ بدن شما هرگز برای خطراتی که در حال حاضر با آن زندگی می کنید طراحی نشده است.
این برای یک هفته کاری 60 ساعته ساخته نشده است که در بالای آن نگرانی های مالی، یک رابطه دشوار، سه تمرین از دست رفته، و یک چرخه خبری که هر 90 ثانیه یک فاجعه جهانی را در کف دست شما به ارمغان می آورد. ساخته نشده برای به یکباره، هر روز
اما این چیزی است که سیستم عصبی شما نمی داند: تفاوت بین یک گرگ و یک ضرب الاجل. بین گرسنگی و گفتگوی سخت با رئیس. به استرس به همان روشی که همیشه واکنش نشان می دهد واکنش نشان می دهد. زنگ هشدار به صدا در می آید. و برنامه های FAT گنجانده شده است.
علم: FAT مخفف Famine And Temperature است، دو برنامه باستانی بقا که در زیست شناسی شما تعبیه شده است. وقتی کورتیزول سیگنال خطر می دهد، این برنامه ها به طور خودکار فعال می شوند. بدن شما تمام اولویت خود را از سوزاندن چربی به ذخیره آن تغییر می دهد. نه بخاطر اینکه زیاد خوردی زیرا سیستم عصبی شما متقاعد شده است که این خطر وجود دارد که زنده نمانید.
اینجاست که برای هر کسی که سعی کرده از رژیم غذایی دوری کند، دردناک است.
محدودیت یک محرک کورتیزول است. محرومیت یک محرک کورتیزول است. ضربه زدن به بند انگشتان از گرسنگی یکی از قوی ترین سیگنال های استرسی است که می توانید به بدن خود بفرستید. هر بار که خود را مجبور به خوردن چیزی می‌کنید که نمی‌خواهید، هر بار که سیگنال‌های بدن خود را به نام نظم و انضباط نادیده می‌گیرید – بدن شما آن را به عنوان مدرکی ثبت می‌کند که چیزی اشتباه است.
این بدان معنی است که رژیم غذایی خود ممکن است یکی از دلایل اصلی ادامه برنامه های FAT باشد.
من می دانم که چقدر بی رحمانه به نظر می رسد. از آن جان سالم به در بردم. در سنگین ترین وزنم -بیش از 400 پوند- اصلاً تنبل نبودم. من بی انضباط نبودم. استرس مزمن و بی امان داشتم. بدن من در حالت زنده ماندن کامل بود. وزن مشکل نبود این علامت بود
از آن زمان، من شنیده ام که هزاران نفر همین تجربه را توصیف می کنند. یک زن به من گفت که به مدت دو هفته متوالی روزانه 1200 کالری می خورد، هر روز صبح ورزش می کرد و به نوعی تا روز چهاردهم پنج پوند اضافه وزن پیدا کرد. به خودش دروغ نمیگفت او دزدکی غذا نمی گرفت. بدن او به سادگی به هر عامل استرس زا در زندگی اش – از جمله خود رژیم غذایی – با سخت گیری بیشتر واکنش نشان می داد.
برنامه های FAT واقعا برای شما چه معنایی دارند
هنگامی که سیستم عصبی شما خطری را از هر منبعی درک می کند، دو برنامه بقا را فعال می کند: واکنش گرسنگی (متابولیسم آهسته، تجمع چربی، افزایش اشتها) و پاسخ دما (حفظ گرما، حفظ توده بدن). اینها نقص شخصیت نیست. آنها دستورالعمل های بیولوژیکی باستانی هستند. و هیچ مقدار اراده نمی تواند بر برنامه بقا غلبه کند. ابتدا باید به سیگنالی که آن را راه‌اندازی می‌کند بپردازید.
این نقل قول را بخوانید و بگذارید غرق شود:
“بدن شما به شما خیانت نکرد. دقیقاً همان کاری را انجام داد که برای انجام آن طراحی شده بود وقتی احساس ناامنی کرد.”
به محض درک این موضوع، همه چیز تغییر می کند. شرم شروع به افزایش می کند. و در نهایت می توانید سؤال درستی را بپرسید – نه “من چه می خورم؟” اما “بدن من از چه می ترسد؟”
اما این در مورد ویژگی است. زیرا کورتیزول فقط به بدن شما نمی گوید که “مراقب” باشید. او مجموعه ای بسیار دقیق از دستورالعمل ها را به او می دهد – و این دستورالعمل ها نام شما را بر روی آنها دارند.
5 کاری که کورتیزول با سلول های چربی شما انجام می دهد
اینجاست که مشخص تر می شود. و کمی ناجور
زیرا کورتیزول فقط باعث ایجاد استرس در شما نمی شود. این به سلول های چربی شما می رسد و مجموعه ای بسیار دقیق از سوئیچ های بیولوژیکی را فعال می کند. یکی یکی. هر یک از اینها باعث می شود بدن شما برای آزاد کردن چربی های ذخیره شده سخت تر شود.
این مبهم نیست. این نظری نیست. این مکانیسم است. و هنگامی که آن را ببینید، متوجه خواهید شد که چرا سنگ حرکت نکرده است – حتی زمانی که شما همه چیز را “درست” انجام داده اید.
1. کورتیزول آنزیم ذخیره چربی در بدن شما را فعال می کند
هنگامی که کورتیزول افزایش می یابد، بدن شما تولید آنزیمی به نام را افزایش می دهد لیپوپروتئین لیپاز. آن را به عنوان یک کوبنده کوچک در نظر بگیرید که تنها کارش بیرون کشیدن چربی از خون شما و حبس کردن آن در سلول های چربی شماست.
و آن چربی را به طور تصادفی ذخیره نمی کند. آن را به طور خاص در اطراف شکم شما پارک می کند – نزدیک اندام های حیاتی شما – بنابراین اگر اوضاع بدتر شود، بدن شما به سرعت به آن دسترسی پیدا می کند. چربی شکمی که به نظر نمی رسد شما را تغییر دهید؟ کورتیزول آن را آنجا گذاشت. به قصد.
2. کورتیزول هورمون چربی سوز شما را خاموش می کند
بدن شما هورمونی به نام تولید می کند آدیپونکتین. وظیفه آن این است که به سلول های چربی شما بگوید که انرژی ذخیره شده را آزاد کنند تا بدن شما بتواند آن را برای سوخت بسوزاند. اساساً این کلید هورمونی است که ذخایر چربی شما را باز می کند.
کورتیزول مزمن تولید آدیپونکتین را سرکوب می کند. بنابراین حتی زمانی که ورزش می کنید، حتی زمانی که کمتر غذا می خورید، کلید آن گم شده است. درب ذخایر چربی شما قفل است. بدن شما همچنان به دور ساختمان می چرخد و متعجب است که چرا نمی تواند وارد شود.
3. کورتیزول بدن شما را به سمت مقاومت به انسولین سوق می دهد
هنگامی که کورتیزول احساس خطر می کند، به کبد شما می گوید که خون شما را با گلوکز پر کند – سوختی سریع برای فرار از تهدید. اما تو نمی دوی. پشت میز می نشینی و به ایمیل ها پاسخ می دهی.
این گلوکز استفاده نشده باعث افزایش انسولین می شود. بارها و بارها، روز به روز، سلول های شما شروع به نادیده گرفتن سیگنال انسولین می کنند. نتیجه یک بدن بی تحرک است حالت “قند خوار”. – دائماً قند را می سوزانند، هرگز به چربی وارد نمی شوند. ذخیره سازی بیشتر، سوزاندن کمتر احتقان متابولیک بدون انحراف.
علم: قرار گرفتن مزمن در معرض کورتیزول بدون در نظر گرفتن رژیم غذایی منجر به مقاومت به انسولین می شود – به این معنی که قند خون شما می تواند حتی اگر تمیز غذا می خورید مختل شود، فقط به این دلیل که سیستم عصبی شما با آن مقابله نمی کند.
4. کورتیزول سیگنال “من سیر هستم” شما را قطع می کند.
لپتین هورمونی است که به مغز شما می گوید که به اندازه کافی غذا خورده اید. کورتیزول مزمن حساسیت سلول های شما به آن را کم می کند – مانند کاهش صدا تا زمانی که به سختی می توانید آن را بشنوید.
بدن شما ثبت سیری را متوقف می کند. تو به خوردن ادامه بده نه به این دلیل که شما حریص هستید. چون مال تو ترموستات لپتین خراب است. این یک نقص شخصیتی نیست. این یک حلقه بازخورد شکسته است.
5. کورتیزول مواد مغذی مورد نیاز متابولیسم شما را تخلیه می کند
استرس مزمن منیزیم، روی، ویتامین های گروه B و ویتامین C را با سرعتی سریع می سوزاند. اینها اضافی نیستند. آنها مواد خامی هستند که تیروئید شما برای تنظیم متابولیسم، بدن برای تولید هورمون ها و سلول ها برای تولید انرژی استفاده می کند.
بدن تحت استرس کورتیزول یک است از نظر تغذیه ای ضعیف شده است بدن و بدن خسته سیگنال های ناامید کننده گرسنگی را ارسال می کند – نه برای کالری بیشتر، بلکه برای مواد مغذی خاصی که کمبود دارد.
اینجوری بهش فکر کن تصور کنید در اتاقی با اکسیژن کم هستید. تنگی نفس ندارید چون تشنه هوا هستید. نفس میکشی چون هستی من از گرسنگی میمیرم برای او خواسته های شما دقیقاً به همین صورت عمل می کنند. شما می توانید 3000 کالری غذای فرآوری شده و ضعیف شده بخورید و همچنان در سطح سلولی گرسنه بمانید – زیرا بدن شما آنچه را که واقعاً نیاز دارد دریافت نمی کند.
آبشار کورتیزول: چگونه یک هورمون متابولیسم شما را ربوده است
1. لیپوپروتئین لیپاز فعال می شود – چربی از خون گرفته می شود و در سلول ها به خصوص در اطراف شکم قفل می شود.
2. قطره آدیپونکتین – کلید هورمونی برای باز کردن ذخایر چربی شما ناپدید می شود.
3. مقاومت به انسولین ایجاد می شود – بدن شما به جای چربی سوزی قند را متوقف می کند.
4. مقاومت به لپتین ایجاد می شود – سیگنال “من سیر هستم” شما محو می شود و گرسنگی مزمن می شود.
5. مواد مغذی کلیدی کاهش می یابد – متابولیسم شما کند می شود، اشتهای شما شروع می شود و بدن شما برای تسکین فریاد می زند که در تعداد انگشت شماری کراکر دیگر پیدا نمی شود.
هیچ کدام از اینها تقصیر شما نیست. هر یک از این واکنش ها بدن شما است که کار خود را انجام می دهد – از شما در برابر آنچه که به عنوان خطر درک می کند محافظت می کند.
مشکل نظم و انضباط شما نیست. مشکل این است که زنگ هشدار قطع نمی شود.
شما مجبور نیستید به تنهایی بفهمید که چگونه بیولوژی خود را دوباره سیم کشی کنید. برای دریافت تجسم‌های روزانه دقیق و ابزارهای ذهن و بدن که جان استفاده می‌کند، بررسی کنید برنامه 12 هفته ای برای تحول کامل.
